Devler Uyurken

Kalem kırılmış

Bir akarsunun
ortasına
taşlar
yığılmış

Kalemin içinden akamayan
sesler
toplanmış
bir nehirde

Taşların kestiği
akarsu
nehir olmuş
sessizce

Akarsunun
varamadığı
toprak
kurumuş

Sessizliğin
akamadığı
kağıt
gibi

Nehirden bir ses
göz yaşı olmuş
ıslatmış
kuruyan
kağıdı

Akarsu 

sessizleşmiş
nehir olunca

Kuruyan toprak
beklemeye koyulmuş
gelecek bir damala
gözyaşını

Şaşkınlık

Rızkını ararken
tozlu lambanın
altında
bir sinek
daha bulamadan
rızkını
aynalara çarptı
camlara çarptı
duvarlara çarptı

Yarım ağız bakıtı
aşağısına
çarptı bu kez
düşünen insanın
anlamsızlığına

Sonra bir rüzgar
götürdü de kendiyle
kurtuldu
rızkını arayan
şaşkın sinek

Rüzgar dindiğinde
kendini düşünen insanın
karanlığında buldu
öldü işte
o zaman
anlamsızlıktan

Tükeniş

Bir tükenmişliktir 

susmak

Tükenmişliğin yansıması 

yok

Yansımalar suskundur 

konuşmaz

Yansımak bir tükeniştir

tükeniş

susmak

Oluşun Hayatı

Ey dünyanın neresinde olursa

dalında ham meyva

Olgunlaşırken

tatlanırken 

dalında

Sonsuz karanlıktan koşan

bir rüzgar

çarparsa sana

üşüme!

O rüzgar 

gözlerini her kapadığında

kendi içinde kaybolan

bir adamın

karanlığında geliyordur

Ne kadar soğuk olsa da

içinde

sana olan hayranlığın

sıcaklığını taşır

o rüzgar

Hayatının 

bu adamın hayatına

benzeyişine 

şaşırma!

Belki sen de 

geçmişsindir 

sana çarpan rüzgar gibi

onun karanlığından

Belki de onun karanlığını 

ıslatan 

yağmur olmuşsundur

bir zamanlar

KaraSaçlıÇocuk

Rüzgar ...

Sırılsıklam saha...

Çamurlu toprak koku saçıyor

üzerindeki

kara saçlı çocuğun

saçlarına

Zaman

bir don gibi

koruyor onu

bilmediği bir ayıptan

O bu rahatlıkla

koşturuyor

nedenini bilmediği

bir heyecanla

birlikte

Belki

saçlarının arasından

geçen rüzgar

heyecanlandırıyordur onu

Belki

zamanın ağır yükünü 

giymişlerin

koşamayışına inat

koştuğu içindir

tüm heyecanı

Geçen gün rüyasında

soluduğu havanın

ağzından su olarak fışkırdığını

görmüştü

ve bir gülücükle

açmıştı gözünü güne

Belki de 

kara saçlı çocuğu

bu

heyecanlandırmıştır

kim bilir

Döngü

Bakakaldı

hıçkırıklar

çaresizliğe

İniltiler

bakışlarını

dağıttı 

hıçkırıkların

Çaresizlik

unutuldu/yine

Dönüşüm

Önce

gözyaşlarından yansıyan

dünyaya baktı

Sonra

yerde pıhtılaşmış kandan 

yansıyan

kendine

Önce

gözyaşlarıyla

sulandırdı kanı

ve kaybetti

yansımasını onda

Sonra

yere düşen gözyaşlarını

kuruttu güneş

Ve

hiçibirşey

kalmadı geriye

Anlamı Ararken

Deri

Saçların deriden fışkırışı 

Sesleri çıkaran dil

Ve dili umursamayan deri 

Dilden habersiz tırnaklar 

Ve tırnakların olduğu yerde kendini yitiren deri

Anlamı arayan ve deriye bakmayan gözler 

Seslerin ve görüntülerin içinde yiten :

İşte deriyi giyen insan !

Çıtırtıların arasına sıkışan zaman

Dünü yitirdik

ardınan ağlamadık bile

ağlanılmayı beklemeyelim
ardımızdan
öyleyse

Dimdik yürüse

anlar

üstüne

binse

günlerin

Ezilse

zaman

küçülse

ufalansa

yok olsa

İnsan baksa pencereden

yine

herzamanki

gibi...

Berbatın güzelliği

Yazılmış

en kötü

şiir olsun

bu şiir

damarlarında

akan

kanı fark

etmiş olsun

kendini fark

edip de

bir değer

biçmeye kalksın

kendine

ve en kötü ,en çirkin

şiir olsun

böylece

Ama şiir

karşı çıksın

kendini

fark ettiği

için ona

berbat

diyen şaire

Ben berbatsam

sen nesin ki

desin

Desin de

hakikatin güzelliği

sarsın berbatı

böylece...